आरसा

ही गोष्ट आहे एका जाणिवेची ,
एका उलगडलेल्या रहस्याची.
एका माणसाची. मानव ची. माणूस, शब्द कमी आणि अपेक्षांचा डोंगर जास्त वाटतो! असो .

या अफाट विस्तारलेल्या जगात प्रत्येक माणसाची त्याच्या आयुष्या बद्दल अमाप उत्सुकता असते. प्रत्येकाला त्याचा आयुष्य खास पद्धतीत जगायचं असतं.
तसाच हा एक. या माणसाला देखील वाटतं की त्याने त्याची एकमेव लाईफ , लाइक नेव्हर एव्हर घालवावी.

पण, जशी सगळ्यांना असते, तशी एक समज त्याला (मानव ला) पण दिली गेली होती; की चांगलं आयुष्य जगण्या साठी एका फार महत्वाच्या गोष्टीची गरज असते. (खरंतर ही समज इतरांनाही इतरांनी च दिलेली असते, पण असो.) तर त्या गोष्टीला मिळवण्यासाठी खूप काही करावं लागतं. सहजासहजी मिळणारी गोष्ट नव्हे ती.
मानव देखील त्या गोष्टीसाठी काहीही करायला तयार होता. कारण त्याला त्याच्या आयुष्यात आनंद हवा होता.

त्याचा प्रत्येक विचार, हातातलं प्रत्येक काम त्याने त्या महत्वाच्या गोष्टीला अर्पण केलं.
ती गोष्ट होती सुख.
आणि ते खूप प्रयत्न करून ते मिळतं आणि एकदा ते मिळालं, की आयुष्य कसं सुखात जातं असं त्याला पक्कं माहीत होतं. सुखाला त्याने जणू क्षितिज बनवलं, आणि एक एक दिवस त्या क्षितिजाकडे जाण्याचा मार्ग तो बनवू लागला.
अन्नासाठी वेड्या झालेल्या एखाद्या भुकेल्या सिंहा प्रमाणे तो सुखासाठी झपाटून गेला .

दिवस, महिने आणि वर्षे ही गेली. त्याला वेळेचा काही थांगपत्ताही नव्हता. त्याच्या अविरत प्रयत्न करूनही त्याला काही सुख सापडेना .

एके दिवशी थकलेला तो हताश आणि व्याकुळ होऊन विचार करत बसला… ” मी माझ्या आयुष्याचा एवढा मोठा भाग, माझं तरुणपण मी काम करण्यात घालवलं, याच एका अपेक्षेने की मला सुख लाभेल आणि आयुष्य आनंदी होईल. माझे काय चुकले? ”
ह्याच विचारात बुडत बुडत त्याचे डोळे पाणावले.

हेच होत असताना… संध्याकाळचा तो संधिप्रकाश आणि त्याचे पाणावलेले डोळे … यातूंन त्याला एक पुसटशी आकृती त्याच्या कडे येताना दिसली.
त्याने नीट पाहिले, ती एक मानवआकृती होती.
त्याने त्या आकृतीच्या अधिक जवळ जाण्याचा प्रयत्न केला … जसा जसा तो जवळ जाऊ लागला, त्याला त्या आकृतीच्या चैतन्याची अनुभूती यायला लागली, ते तेज, ती शांततेची लहर त्याला भारावून टाकणारी होती.
त्याने आणखीन निरखून पाहिलं, पण त्याला त्या आकृती चा चेहरा काही दिसेना.

तो संभ्रमात होता, त्याच्या सोबत काय घडतेय याची ना त्याला कल्पना होती ना कसली जाणीव.त्याने त्या अकृतीला विचारलं,

कोण आपण? ”

ती आकृती हसली आणि म्हणाली, “मी? अरे मी तोच ज्याला तू फार मागे सोडून आलास”

मानव चक्रावला!

मी समजलो नाही.

आकृती म्हणाली,

अरे मी तेच क्षितिज ज्यासाठी तू आणि तुझ्यासारखे असंख्य लोक वेडे आहात. मी तोच, ज्यासाठी एवढा कारभार मांडलाय. मी तोच ज्याला मिळवलं नाही म्हणून तू आत्ता रडत होतास, मी तोच! ‘ सुख ‘ माझं नाव!

हे ऐकुन मानव आता चिडला.

मी माझे सगळे प्रयत्न केले, तुला मिळवण्या साठी. आणि तू आत्ता आलास? होतास कुठे इतका वेळ?”

सुख हसलं,

मला मिळवता येतं म्हणजे मी एक वस्तू झालो का?
अरे वेड्या, मी बाहेर कुठेच नाही. मी तुझ्यात च राहतो, मी तुझा आणि तुझ्या विचारांचा भाग आहे. माझ्याकडं नीट बघ एकदा”

मानव अता मात्र फार च अस्वस्थ झाला, नीट निरखून चेहरा पाहण्याचा प्रयत्न करतो आणि काय! त्या आकृती चा आणि मानवाचा चेहरा अगदी सारखा होता. फरक फक्त एवढाच होता की मानव च्या चेहऱ्यावर ते तेज, तो सात्विकपणा नव्हता.मानव मटकन खालीच बसला! काही सुचेना.
सुख बोलू लागले,
मी वाट पाहत होतो रे, तू मला शोधण्याची. शांत बसून मला अनुभवण्याची.
तुझ्यात च तर होतो मी. डोळे मिटून एकदा साद घालायची होती मला… पापण्यां- बाहेरचा जग वेगळं आहे, आणि पापण्यां च्या आतलं वेगळं, हे कसकाय विसरलास तू? मी कुठेच गेलो नव्हतो.

फक्त तू, या सगळ्या लोकांच्या गर्दीतून जाताना मध्येच कुठेतरी थांबून मला शोधलं असतं ना, तर भेटलो असतो मी… घरात चहाचा कप हातात धरून अंगणातल्या झोपाळ्यावर कुटुंबासोबत वेळ घालवला असतास तर मी तिथेच होतो… माझ्या साठी किती लोकांना मागे सोडून आलास, त्यांचा विचार जर केला असतास ना, मी केव्हाच भेटलो असतो तुला.

मी काही फार मोठी गोष्ट नाही. मी फक्त मोठ्या मोठ्या गोष्टींच्या लहान लहानशा कानाकोपऱ्यात बसलेला असतो. मला शोधण एवढं कठीणही नाही, फक्त एका क्षणाची उसंत मिळाली ना, तरीही माझी अनुभूती मिळेल तुला.

पण तू घाबरु नकोस. वेळ गेलेली नाही . मला शोधण्या ऐवजी मी कोण आणि काय आहे हे जाणून घे. घाईघाईत जाताना क्षणभर थांबून बाजूच्या झाडाला नवीनच उमललेली पालवी पाहून होणारा आनंद म्हणजे मी!
कोणाला केलेल्या मदती नंतर हृदयात तयार होणारा भाव म्हणजे मी!
दम लागला असताना घेतलेला खोल श्वास म्हणजे मी!
हातावर पडणारी थंडगार पावसाची सर म्हणजे मी,
तहानलेल्या कंठात गेलेलं पाणी म्हणजे मी!
मनात येणारा कृतज्ञतेचा विचार म्हणजे मी!”

इतक्यात वीज कडाडली. अचानक प्रकाश झाला… आणि, ती आकृती नाहीशी झाली!
मानवला विजेच्या त्या लख्ख प्रकशात त्या आकृतीच्या जागी त्याच्या खोलीच्या भिंतीवर असणारा आरसा मात्र दिसला!

मित्रांनो, पहिल्यांदा एक गोष्ट लिहिण्याचा प्रयत्न केला. आशा आहे तुम्हाला आवडेल ही गोष्ट.

रत्ना 🌷

Advertisements

मै बस इतना चाहती हूँ !

एक बुलंद सपना देखना चाहती हूँ… देखा है!
और उस मुकाम तक “खुद” के साथ जाना चाहती हूँ !

मेरी सारी खामिंयोंको बेपर्दाह करना है !
और उन्हे तराशकर मुकम्मल करना चाहती हूँ !

जेहेन मे आयी बातोंको आँखोमे लाना चाहती हूँ !
में,मेरी जान अपने आँखो में उतारना चाहती हूँ !

पता नहीं ये रास्ता मुझे कहाँ ले जा रहा है !
पर! जो भी है , उसे अपनाकर,खुशी से आगे बढना चाहती हूँ !

जज्बातोंकी एक दुनिया है मेरे अंदर, बोहोत बड़ी…
उस दुनिया में बिना तकल्लूफ के कभीकबार बिखरजाना चाहती हूँ !

एक मन है अंदर, जो कुछ निला सा दिखता है मुझे अक्सर…
उसी मन को आसमान जितना बनाना चाहती हूँ !

ख्वाहीशोंके ढेर पडें है सामनें ; उम्मीदोंको भी जगेह है उधर !
उन सारी ख्वाहीशें और उम्मीदोंको मुकाम देना चाहती हूँ !

बडी हो रही हूँ ; इस दुनियादारी में खोने का उर है !
बस! उस उर को हटाकर; अपना बचपना भी जिंदा रखना चाहती हूँ !

ये रास्ता लंबा जायेगा अपनों के साथ बढना है !
चलते चलते …किसीको मुझसे ठेच ना पहुँचे…
बस इतना खयाल रखना चाहती हूँ

.मै बस इतना चाहती हूँ !

_ratna 🌷

Choice

Love or fame. Question was quite good asked by my friend.

I will choose love over fame.

Because, fame for me, is not how many people know me, it’s about how many feel good for me, how many wish well for me. And this kinda thing is going to generate only when there is love. So, love is prime. Fame comes later. My kinda fame arises from love

And,
Love, is not the thing which has been described in so wrong way, it’s not that I felt in puberty or, expecting to get from my future partner. Nah.

It’s the so basic thing which is there with me from my birth, in various forms and will be accompanying me till the end in some other and new forms.

Love is a wavelength, comes from everyone and everything. So, the basement of my life is love.

I live in a community, I am surrounded by people, and among those all, I have some people whom I can call “MINE”

Yes. That thing, who creates the feeling of mine, is affection and in my words it is simply the love, the thing which keeps me alive. None of us can live without it. Life is a hell without it.

We talk about humanity, what is that? It’s on its own is a pure form of love for all beings. It’s over speciality which makes us human. It’s love.

So, that love makes me alive.

We call something as care. I would define it as love. It’s the feeling which does not allow me to let any wrong thing happen to people whom I call MINE.
Am I right?

An another aspect, self grooming or in simpler way, self development. Let’s go some deep. What makes us to work upon our mind, body? What is keeping us focused on our own development? Isn’t that the love we feel for ourselves, for our soul, for our thoughts, for our body… It’s the love for us making us to groom day by day.

Even, we all are character bounded personalities. What triggers us to keep our characters so clean? Yes it’s the love, which resists to live with any guilt and shame. So, I am with the side of love.

While looking at water, at sky, sun, moon, plants, flowers… I again feel MINE kinda feeling. Why?
Do I own them? I don’t own any soul, I just own the love for them, I feel them MINE.
It’s the love, bigger than any cost, which in fraction of seconds makes anything MINE without owning it.

Love is the feeling I get when my hands wave in mudras, when my eyes express, when my legs tap upon the ground, when the resonance of music and my ghungroos strike my ears… That feeling is love for me. And yes I am in love with this love.

When I go to temple, when I look at the god when I smell the flowers, when my eyes gets moistened in gratitude towards the supreme, when suddenly my soul start to feel the purest…
That’s love for me. It’s makes me alive.

When I try to sing my favourite song, and when I sing it correct, the feeling of happiness is love for me.

When I look at my family, my siblings who care for me, who pray for me… When I see my family working for each other, when I see them smiling… It explains me that it’s the love, it is eternal, it’s the soul.

What I am trying to say is, LOVE IS NOT AN EMOTION, IT IS OUR VERY EXISTENCE. And the love, when it is expressed, it leads to happiness which is again the form of love.

So, please don’t spoil the purity of that word.

🌷

Traveling thoughts!

Have you ever experienced an unknown silence between two people sitting beside each other? Either at railway station or at a bus stop or wherever.

The both persons are from a same planet, might be from same country or with a fortunate coincidence, may be from a same town. But they really do not know each other. They look at each other with a null face as if they are looking at a non-living thing.

You might have been thinking, who they are? Okay let me introduce them. They are strangers! Yes. The people who do not belong to each other’s family, or a friend circle or any source that one could even know. Such people in our language are strangers. Am I correct?

I remember from my childhood, I have been told not to talk to any stranger, not even to smile at one, and so far goes to help if one needs.

Okay keeping beside all the bad reality beyond this. But aren’t we so habitual with all the negative realities? We are so guarded that we do not take a glance at the positive reality.

Why?

Are we shy? I don’t think so looking at the social scenario. Then what? Are we afraid of something? (Well it is an another thing to think and is but obvious so different for everyone). But what is it that making us so self-centered? What is the thing which is keeping us so away from raw interactions? What is that making us to think that every person outsider starting from the door of our home is having nothing to do with us!

Being a living thing on this planet, being a human, are we only meant for our family and friends? Is there no any relation with the world?

I mean I seriously feel pity on the brains who think that ‘duniya bohot zalim hai!’

I think everyone is connected to us. As the theories in astrophysics state that, the atoms in our body have came from the explosions of neutron stars from space. All the elements we have in body, are derived from space! Nature has connected all of us with something unique and common too!

Every living being in the globe has some relation with us. I am not saying that we should go and talk every person in the world and I know that it is totally impossible.

But, we can just make ourselves to get explored with new and newer people. We can interact.

I feel that everyone has their own and unique story. Everyone has different climax and if fortunate, we could get some link common with somebody’s story too! Isn’t it interesting?

We are here just to communicate, to share something, to share lives, to share knowledge, and god knows how many things are there. We are not born to live an isolated life which (by our deed) has become limited only to specific number of people!

The time is so beautiful and it can be made more interesting by interactions with this world, with people, with their stories

This world, is a huge library and each person is a book. And I totally believe that none of the books is bad!“🌷

So, let’s connect

Let’s communicate

And let’s make life large

🌷Ratna

ऋणी🌸

For my parents, Some things I won’t be able to express even if I keep writing for all rest of my life…

This gratitude is more than an Ocean and I am Sharing just a little drop from it…

तुम्ही झिजवली तुमची काया
ब्रम्हांडाहून मोठी माया
तुमच्याहून ना मोठे कुणी
मी शतदा तुमची ऋणी

माझ्या भोवती जग वसविले
संस्कारांचे कमळ फुलविले
देवाहूनही मोठे तुम्ही मजसाठी या क्षणी
मी शतदा तुमची ऋणी

तुमची तुलना होणे नाही
अब्ज हिऱ्यांना किम्मत नाही
आनंदाच्या माळे मध्ये तुम्ही ओविले मणी
मी शतदा तुमची ऋणी

सूर्य आणूनी पायी ठेवू
की देवांना खाली बोलवू
तुमची जागा घेण्यासाठी पात्र नाही कोणी
मी शतदा तुमची ऋणी

तुमच्या हाती माझ्या भोवती स्वर्ग जणू वसले
असता माझ्यासाठी भय मला कसले
कशी करु मी उतराई सांगेल का मज कोणी
मी शतदा तुमची ऋणी

Ratna🌷

Her…

Just a thought came and I want to share with all you guys!

Its about a girl. Its not a try to explain anything. Its just a feeling which a human within me felt for a girl within me. 💙

This is how it goes…

She is the moon
when it is dark

She is the bloom
when it’s drought

She is the silence
between disturbing noise
and sometimes the song
between suffocating silence

She is the gift
when she borns

She is the flower of rose
between the thorns…

Hope you like 🌷

Sharing my dream!

I am alive!

And is it because I breathe? Because my cells metabolise?

Nah! I am alive because I imagine, because I dream, isn’t it?

And here I am gonna share my dream!
The dream, I will dream until my last breath!

MY LIFELONG DREAM!

माझे आजन्म स्वप्न…

मनी अचानक येऊ लागले
आज काही असे घडावे
आकांक्षांचे पंख पसरूनी
उंच उंच मी नभी उडावे 🌷

स्पर्श करूनी खुल्या नभांना
त्यांच्याशी हितगुज करावे
पक्ष्यांसंगे हिंडावे अन्
स्वतःस काही विसरून जावे🌷

सोनेरी चैतन्य रविचे
ओंजळीत मी भरून घ्यावे
त्या तेजाचा अंश बनून मी
अंधाराला दूर करावे 🌷

दवबिंदूचा थेंब होऊनी
पानांना जाऊ बिलगावे
उन्हास मिळूनी हिरा बनावे
कि शिंपल्याचा मोती व्हावे ?🌷

भानावर मग येवून थोडे
वसूंधरेचे हास्य पहावे
नयनरम्य ते रुप मनोहर
मनात त्याचे चित्र उरावे🌷

राग,द्वेष,दुःख न मोह
यांना तेथे सोडून द्यावे
नितळ मनाने शुद्ध कांतीने
पृथ्वीवरती परतून यावे🌷

गिरक्या घालून झाडांभोवती
मजला मी डोळ्यात पहावे
तेजस्वी ते रूप बघून मी
स्वतःच्याच प्रेमात पड़ावे! 🌷

…Dreams are not transient. They refill us with energy when we get dull. They are the only proof that we carry devinity along with us🌷

It will always keep my spirit awakened!

A THING TO THINK…

My brain thinks, each and every of millisecond we interact with the world is a give and take of something! And this something can be underlisted with many things. It’s a give and take of thoughts, emotions, vibes and oxygen, CO2 in so materialistic way.

Well! Why am I telling this?

Because, my 19 years old *inexperienced* eyes are observing something that we are throwing ourselves into a race. A race for getting stabilized in the world where everyone is trying to push something back and get a foot forward.
A race where the winner is appreciated by fake smiles and unsatisfactory noise of clapping, isn’t it?

We, sapiens had once struggled for the existence and now also are struggling, but for getting catagorized into winners. Because everyone is willing to see ownself on a focused pillar; a pillar for building of which God knows how many hearts were broken, how many expectations were ignored and how many dreams were extinguished!
This really bleeds the heart now.

But Guys, don’t you think in this breathtaking race, we are forgetting something?
Actually we also do not really know why we are so busy that we are ignoring a thing that we are keeping our “footprints” back.

We are; I think forgetting that though none of us is gonna live here forever, but one is going to put here something we call *marks in the human language. Marks for the world to see, for the generations to remember.

We are forgetting that even when a dried leaf from a tree shades off, it keeps its marks on the sand beneath. Well! It’s obvious to ignore this as we have no time to observe the nature!

BUT! again my brain thinks, we have a purpose, we are not here only to keep our lungs breathing. We are here to carry something called GRATITUDE from good minds, to learn from the people passed off, from the nature, it’s fundamentals, from beautiful creations of the world, from the life on this globe!
…To continue the goodness till time.

I don’t reject that there are some people who really understand this. But what about others? About 7.5 billion of human brains??

So guys, lets think about this and let’s live a life full of compassion! Let’s give something good, let’s heal some, let’s take something positive, let’s set an equilibrium!😊

🌼🌱🌱🌱🌱🌼🌱🌱🌱🌱🌱🌼🌱🌱🌱

To a girl within me…

I remember the story from my childhood that a deer was searching passionately for the fragrance, which was there within that stupid!

Similarly, oh dear! I am looking for you.

I don’t actually know you except a thing that you know me very well. You know me perfectly!

You look like me, but I feel you are more beautiful than me.

The skin colours we have, are quite same; but I feel you are having brighter and softer skin, Because your skin is not exposed to the dullness of the world as that if mine. You live in charm, I know.

They say that you live within me, and despite of knowing this I didn’t try to search you. For me you are still unknown, I apologise for that with my heart.

But I will answer your WHY though you have not asked me. Yes! I will explain my sorry; because the world has taught me to reason every mistake of mine and to get safely masked by excuses.

I couldn’t look for you because I was too busy in this materialized world and it’s useless noise which actually covered your soothing and beautiful song!

But now, I realized your presence within me and oh dear! My unknown, I will search for you and meet you definitely!😊

Guys, this was my very first post. Just felt to post the things I often feel to write.

I would like to hear whether you liked it or not!

Thank you for reading!

Create your website at WordPress.com
Get started